Het begon allemaal op vrijdag. De dag waarop Nederland tegen Brazilië moest voetballen voor een plek in de halve finale. Rond de klok van vier uur stapte ik in de auto voor een kleine 20 kilometer naar school. Op de ring A10 kwam ik vast te staan in de file. Iedereen wilde naar huis, kroeg of wat dan ook. De kwart finale stond op het punt te beginnen. In de file hoorde ik het Wilhelmus uit de speakers galmen. Om me heen automobilisten die mee wuifde, de wedstrijd ging beginnen. De file uit, straat links, rechts, de parkeergarage in en weg radio signaal. Spullen gepakt en naar de kantine gelopen. Op het grote scherm zag ik dat de kanaries het doel al 1 keer gevonden hadden. De eerste helft was drama. De tweede helft kon er gelukkig gejuicht worden. Wat een wedstrijd, wat een overwinning.
Nog vol adrenaline gingen we direct na het laatste fluitsignaal met ons projectgroepje naar boven. Op zoek naar een lokaal waar we onze eindpresentatie over de FitShape applicatie konden geven. De beamers werden geïnstalleerd, de presentatie kon beginnen. De presentatie liep lekker, op sommige kleine foutjes in de applicatie na. Maar toen begon het touw trekken. De "opdrachtgever" miste dit en dat, vroeg of dat nog kon worden gebouwd. De moed zakte in onze schoenen. De scenario's van zondag bij elkaar komen om aan de opdracht te werken kwamen weer naar boven. Nee toch, niet de hele vakantie door moeten gaan. Ik wist het ook even niet meer, klapte dicht en gelukkig werd de presentatie afgesloten. Na veel wikken en wegen kwam er toch een voldoende uit de bus. Ook al was de applicatie niet helemaal perfect, zo was onze presentatie echt super en was bij de lerares ook zichtbaar dat we er keihard aan gewerkt hadden. Ik was super blij en opgelucht. Dit was mijn laatste cijfer, mijn P was gehaald.
Zaterdag een dag van bijkomen, boodschappen en het voorbereiden van de triatlon van Noordwijkerhout. Mijn eerste wedstrijd van dit jaar en ook meteen wel de mooiste, mijn thuiswedstrijd. Om 9 uur werd het startschot gegeven aan het oosterduinse meer. Na een kilometer zwemmen op de fiets. Ik had vanaf het begin al zware benen en zag de wedstrijd somber in. Daarnaast was mijn maag nog zo vol. Ik had het gevoel dat er niks meer bij kon, alleen nog maar eruit. Geen sportdrank dus, maar aan het water. Het laatste onderdeel, het lopen, ging een stuk beter. Ook al had ik het gevoel dat ik erg langzaam liep, ik haalde toch andere lopers in. Na 2 uur 22 minuten en 35 seconden passeerde ik de streep. De streep van een hectisch weekend. Het was even genoeg geweest. Uitgeput maar voldaan. En ook dit jaar nam ik de 2e plaats in van het klassement beste Noordwijkerhouter.
| Commentaar |
|
