Jurgen Heemskerk

Zaterdag 5 maart was de grote carnavalsoptocht in Noordwijkerhout. Ook dit jaar werd door een aantal vanWie-tjes een idee uit de hoge hoed getoverd. Een koei op een mannetje oftewel een koeitiller. De vanWie ging in een stoet van 6 koeien en op de schouders van 6 mannetjes van de Brink naar de Schelft. Daar werden we verrast met de 3e prijs in de categorie 'Groepen'.   

Vandaag stond de Ter Specke loop van het Z&Z circuit op het programma. Eigenlijk had deze wedstrijd op de dag van Sinterklaas moeten plaatsvinden, maar werd toen afgelast vanwege de weersomstandigheden. Vorige week had ik een goede wedstrijd in Leiden gelopen, ook een wedstrijd uit het Z&Z circuit. Ik had er dus zin in, voelde me goed en ook de weersomstandigheden waren goed. Rond de 10 graden, maar wel een stevig windje. Ik twijfelde nog tussen kort of lang, maar besloot toch om maar met een lange broek en een shirt met lange mouwen aan de start te verschijnen.

Met een blauw TVdeBollenstreek blok stonden we aan de start te wachten op het startschot. Als een stel wilde stieren werden we weggeschoten en gingen er met een redelijke vaart van door. De eerste meters werden wel heel erg snel afgelegd en dus moest de rem er iets op. Samen met Rob, Ruud, Co, Kees, Kor, Willem gingen we voor de eerste ronde van 5 kilometer. Gedurende de loop werden de tijden bijgehouden en dat was steeds rond de 4:20 - 4:30 een kilometer.

Na een rondje kopwerk liet ik me het tweede rondje een rij afzakken. Het tempo zat er nog steeds goed in en mijn doel was om samen met de andere 6 deze ronde door te komen. Dat lukte, als een blauw blok gingen we de laatste ronde in. Ik merkte dat ik moest gaan werken, dat het niet meer zo vanzelf ging. Tot 12 kilometer kon ik nog bij het groepje blijven, maar bij 12,5 kilometer ontstond er toch een gaatje welke ik niet meer dicht kreeg. Ik liet de 6 gaan en zag dat ook dat groepje uit elkaar werd getrokken. Kees trok bij 13 kilometer aan de rem en moest er af. Op dit moment was het ieder voor zich. De laatste kilometers waren zwaar, maar ik wist dat ik een mooie tijd in het verschiet had. Dit mocht ik niet meer laten gaan, ik moest nog even volhouden. Nog een kilometer, naar links, met de bocht mee op weg naar de atletiekbaan. Nog 300 meter, nog even achter me om kijkend of iemand me nog wilde inhalen, op naar weg naar de streep, nog even aanzetten en afklokken.

In een tijd van 1:05:26 kwam ik over de finish. Een nieuw PR op de 15 kilometer. Bij thuiskomst bleek ik precies 4 minuten sneller te zijn dan mijn vorige PR, toen ook gelopen tijdens de Ter Specke Loop. Met een goed gevoel gaan we over twee weken de 10 engelse mijl lopen in Uithoorn. Misschien zit er dan weer een verbetering in van mijn PR op de 10 engelse mijl. Nu uitrusten en genieten van deze mooie tijd.

Op zondag 17 oktober stond de halve marathon van Amsterdam op het programma. Na een nieuw parcoursrecord bij de wedstrijdlopers op de hele afstand, was het aan mij de beurt om een zo goed mogelijke tijd op de klok te gaan zetten. Het was prachtig weer, een beetje fris, maar een strak blauwe lucht met een heerlijk zonnetje.

Om 13:30 uur + 5 minuten werden we als tweede vak weggeschoten voor 21 kilometer en een kleine 100 meter. Ik ging in de pas mee met een collega, waarvan ik wist dat zij onder de 1:40 zou kunnen lopen. Gewoon proberen en dan zien wat de wedstrijd mij zou brengen. Na een kilometer of 5 moest ik mijn twee collega's toch laten gaan, het ging te hard. Op naar de 10 kilometer, op naar een gelletje met een goed gevuld bekertje water. Op naar de volgende 10 kilometer. Mijn collega, welke +/- 100 meter voor mij liep hield ik steeds in de gaten. Het gat werd niet groter, maar wel steeds kleiner. Met kleine pasjes kwam ik dichterbij haar in buurt en liep rond de 12 kilometer zij aan zij. Het ging goed, het lijf wilde, geen protest van de benen, dus ik ging door. In de verte zag ik een andere collega van mijn lopen. Het zou toch helemaal een stunt zijn als ik die ook nog zou pakken voor de finish lijn. Stukje bij beetje kwam ik dichterbij en ook deze collega had ik te pakken, rond de 18 kilometer. Mijn raderen begonnen te draaien. Even goed rekenen. 13 kilometer in een uur, dan 19,5 in anderhalf uur, dan zou een tijd onder de 1:40 er in moeten zitten. Ik pepte mezelf op, dit was mijn kans, ik had een mooie tijd voor het grijpen....nu alles of niets. Ik probeerde mijn pas erin te houden, grote passen, snel thuis. Het vod voor de laatste kilometer, rechts, links en weer rechts, het olympisch stadion in. Mijn klok gaf 36 minuten aan. Daar, daar aan de andere kant van de baan lag de finish, nog even aanzetten. 37 minuten. Nog een heel klein stukje en klok.....1 uur, 37 minuten en 14 seconden.

Een verbetering van 3 minuten ten opzichte van mijn oude PR. Ik was apetrots. Dit had ik van te voren niet durven dromen. Het moest er een keer van komen. Ik wist dat onder de 1:40 haalbaar was, maar nu al, nee, dat had ik niet verwacht. Na een paar stukken sinasappel, een sportdrankje en een plastic hoes om mijn lijf tegen de kou liep ik met een grijns op mijn gezicht naar de sporthal.

Het begon allemaal op vrijdag. De dag waarop Nederland tegen Brazilië moest voetballen voor een plek in de halve finale. Rond de klok van vier uur stapte ik in de auto voor een kleine 20 kilometer naar school. Op de ring A10 kwam ik vast te staan in de file. Iedereen wilde naar huis, kroeg of wat dan ook. De kwart finale stond op het punt te beginnen. In de file hoorde ik het Wilhelmus uit de speakers galmen. Om me heen automobilisten die mee wuifde, de wedstrijd ging beginnen. De file uit, straat links, rechts, de parkeergarage in en weg radio signaal. Spullen gepakt en naar de kantine gelopen. Op het grote scherm zag ik dat de kanaries het doel al 1 keer gevonden hadden. De eerste helft was drama. De tweede helft kon er gelukkig gejuicht worden. Wat een wedstrijd, wat een overwinning.

Nog vol adrenaline gingen we direct na het laatste fluitsignaal met ons projectgroepje naar boven. Op zoek naar een lokaal waar we onze eindpresentatie over de FitShape applicatie konden geven. De beamers werden geïnstalleerd, de presentatie kon beginnen. De presentatie liep lekker, op sommige kleine foutjes in de applicatie na. Maar toen begon het touw trekken. De "opdrachtgever" miste dit en dat, vroeg of dat nog kon worden gebouwd. De moed zakte in onze schoenen. De scenario's van zondag bij elkaar komen om aan de opdracht te werken kwamen weer naar boven. Nee toch, niet de hele vakantie door moeten gaan. Ik wist het ook even niet meer, klapte dicht en gelukkig werd de presentatie afgesloten. Na veel wikken en wegen kwam er toch een voldoende uit de bus. Ook al was de applicatie niet helemaal perfect, zo was onze presentatie echt super en was bij de lerares ook zichtbaar dat we er keihard aan gewerkt hadden. Ik was super blij en opgelucht. Dit was mijn laatste cijfer, mijn P was gehaald.

Zaterdag een dag van bijkomen, boodschappen en het voorbereiden van de triatlon van Noordwijkerhout. Mijn eerste wedstrijd van dit jaar en ook meteen wel de mooiste, mijn thuiswedstrijd. Om 9 uur werd het startschot gegeven aan het oosterduinse meer. Na een kilometer zwemmen op de fiets. Ik had vanaf het begin al zware benen en zag de wedstrijd somber in. Daarnaast was mijn maag nog zo vol. Ik had het gevoel dat er niks meer bij kon, alleen nog maar eruit. Geen sportdrank dus, maar aan het water. Het laatste onderdeel, het lopen, ging een stuk beter. Ook al had ik het gevoel dat ik erg langzaam liep, ik haalde toch andere lopers in. Na 2 uur 22 minuten en 35 seconden passeerde ik de streep. De streep van een hectisch weekend. Het was even genoeg geweest. Uitgeput maar voldaan. En ook dit jaar nam ik de 2e plaats in van het klassement beste Noordwijkerhouter.